سبد خرید

ادبیات فارسی (از عصر جامی تا روزگار ما)

ناشر : نیدسته: ,
موجودی: 1 موجود در انبار

58,000 تومان

در این کتاب، گستره‌ی ادب فارسی در یک دوره‌ی پانصدساله به قلم یکی از برجسته‌ترین صاحبنظران ادب و فرهنگ بررسی شده است. نویسنده با احاطه‌ی کامل بسیاری از راز و رمزهای شعر فارسی، به‌ویژه شعر سبک هندی را بازگشوده است، و خواننده به روشنی درمی‌یابد که در این اثر کوچک نکته‌های باریک‌تر از موی بسیار هست. بحث در خاستگاه و ویژگی‌های شعر هر دوره، شناساندن شگردهای شاعران عصر تیموری و اوج و ابتذال شعر و سرانجام به‌دست دادن معیارهای سنجش و شناخت نظم و نثر دوره‌های مختلف از ارزش‌های کم‌مانند کتاب است.

1 در انبار

مقایسه



ادبیات فارسی (از عصر جامی تا روزگار ما)

درباره نویسنده محمدرضا شفیعی کدکنی:

محمدرضا شفیعی کَدْکَنی نویسنده کتاب ادبیات فارسی (از عصر جامی تا روزگار ما)، با تخلص م. سرشک (زادهٔ ۱۹ مهر ۱۳۱۸) ادیب، نویسنده، پژوهشگر، استاد دانشگاه و شاعر اهل ایران است. شفیعی کدکنی در ۱۹ مهر ۱۳۱۸ در شهر کدکن از خراسان در خانواده‌ای اهل علم دیده به جهان گشود. از افراد مهم این خانواده به میرزا محمد شفیع کدکنی معروف به میرزای عالمیان، وزیر شاه عباس اول صفوی، می‌توان اشاره کرد. شفیعی کدکنی هرگز به دبستان و دبیرستان نرفت و از آغاز کودکی نزد پدر خود آ میرزا محمد (که روحانی بود) و محمدتقی ادیب نیشابوری (ادیب نیشابوری دوم) از نزدیکانش به فراگیری زبان و ادبیات عرب پرداخت (در هفت‌سالگی تمام الفیهٔ ابن مالک را از حفظ بود) و فقه، کلام و اصول را نزد شیخ هاشم قزوینی (معروف به «فقیه آزادگان») فراگرفت.

اما پس از مرگ شیخ هاشم، تا آخرین مراحل درس خارج فقه را نزد سید محمدهادی میلانی خواند و در این دوره با سید علی خامنه‌ای رهبر کنونی جمهوری اسلامی ایران، هم‌درس بود. او به پیشنهاد علی‌اکبر فیاض در دانشگاه فردوسی مشهد نام‌نویسی کرد و در کنکور آن سال نفر اول شد و به دانشکدهٔ ادبیات رفت و مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه فردوسی، و مدرک دکتری را نیز در همین رشته از دانشگاه تهران گرفت.

محمدرضا شفیعی کدکنی از سال ۱۳۴۸ تاکنون استاد دانشگاه تهران است. بدیع‌الزمان فروزانفر زیر برگهٔ پیشنهاد استخدام وی نوشته بود «احترامی است به فضیلت او». شفیعی از جمله دوستان نزدیک مهدی اخوان ثالث، شاعر خراسانی، به‌شمار می‌رود و دلبستگی خود را به اشعار وی پنهان نمی‌کند.

شفیعی کدکنی روز پنجشنبه ۵ شهریور ۱۳۸۸ تهران را به مقصد ایالات متحده آمریکا ترک کرد. این سفر بازتاب وسیعی در مطبوعات ایران داشت. او برای استفاده از یک فرصت مطالعاتی به مؤسسهٔ مطالعات پیشرفتهٔ دانشگاه پرینستون رفت تا در باب تاریخ و تطور فرقهٔ کَرامیه تحقیق کند، و پس از نه ماه دوری از میهن، به ایران بازگشت و پس از بازگشت به ایران بر سر کرسی تدریس خود در دانشگاه تهران حاضر شد.

در مهر ۱۳۹۸ در هفتمین دورهٔ جشنوارهٔ بین‌المللی هنر برای صلح، «نشان عالی هنر برای صلح» به سببِ بیش از نیم قرن تلاش در اعتلای فرهنگ و ادب پارسی به محمدرضا شفیعی کدکنی اهداء شد.

درباره کتاب ارمغان مور:

این کتاب، ترجمه اثری است از استاد فرزانه دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی که سال‌ها پیش برای استفاده انگلیسی زبانان به زبان انگلیسی نوشته شده و به صورت شش فصل از کتاب ادبیات فارسی از آغاز دوره اسلامی تا روزگار ما منتشر شده بود. از آنجا که مترجم نکات سودمند بسیاری در اثر دید، سه سال پیش از استاد شفیعی کدکنی اجازه خواست تا آن را به فارسی برگرداند.

پس از فراهم آمدن نمونه چاپی ترجمه چند اشکال کوچک در آن دیده شد که متأثر از متن اصلی بود. مترجم ناگزیر از استاد چاره جویی کرد و ایشان در پاسخ خود گره‌ها را گشودند، و نیز از سر فروتنی و امانتداری مطلبی نوشتند که بی کم و کاست از نظر خوانندگان می‌گذرد:

«در این نوشته نثر زیبا و ادیبانه آن، نتیجه ذوق و احاطه استاد جورج موریسن استاد یگانه آکسفورد است. بنده یادداشت‌های سرودست شکسته‌ای به ایشان داده‌ام، و ایشان بدین شکل درآورده‌اند. بنابراین، همه شلختگی و نقص‌های فنی و علمی از بنده است، و هرچه نظم و سیاق و عبارت است از ایشان است. ای کاش می‌شد که در مقدمه‌ی شما این مطلب انعکاس یابد تا حق آن بزرگوار پس از بیست و چند سال گزارده آید.»

قسمتی از کتاب ارمغان مور:

می‌گویند عصر زرّین شعر فارسی با مرگ حافظ به سر آمد. این گفته در عین حال هم درست است و هم نادرست. اگر معیارهای ذوقی ما به محدودیت‌های تجویزی مقید نباشد، و اگر خود را آماده لذت بردن از اسلوب تازه‌ای سازیم که پس از مرگ حافظ رواج یافت، به تحقیق می توان گفت که در قلمرو شعر فارسی، همواره شاعرانی بزرگ بوده و هستند. هیچ گاه برای لذت بردن از شعر صائب دیر نیست، به شرط این که برای این کار آمادگی داشته باشیم. در کنار صائب شاعران دیگری نیز هستند که شعرشان ممکن است با همان معیار در تراز درخشان ترین گوهرهای ادب فارسی قرار گیرد.

به دیگر سخن، اگر از برخی از چهره‌های استثنائی ادب فارسی که در هفت سده نخستین دوران اسلامی ظهور کردند، یعنی فردوسی، خیام، سنایی، عطار، مولوی، نظامی، خاقانی، سعدی، و حافظ چشم بپوشیم، برجسته ترین شاعران عصر صفوی یا برجسته ترین شاعران معاصر از شاعران دیگر کوچک تر نیستند. برای نمونه، صائب بسی بزرگ تر از خواجو و سلمان ساوجی و جامی است، و در روزگار ما نیز بهار و نیما یوشیج به هیچ روی کوچک تر از آنان نیستند.

پس از روزگار حافظ، شعر فارسی، همچون نثر فارسی، از مراحل مختلفی گذشت. در این بررسی، شعر فارسی و نثر فارسی را جداگانه نقد می کنیم و می پژوهیم و با توجه به این واقعیت که نثر فارسی جز در روزگار ما درخشش ویژه ای نداشته، بررسی خود را با شعر، که گل سرسبد کوشش هنری ایرانیان است، آغاز می کنیم.

آنان که جامی را آخرین حلقه زنجیره شعر فارسی و خاتم الشّعراء نامیده اند، مرتکب اشتباهی بزرگ شده اند. شاید درست این باشد که چنین عبارتی را برای حافظ به کار ببریم، زیرا پس از حافظ، هیچ شاعری پدید نیامد که بتواند در سطح او یا در سطح همترازان او چون فردوسی، مولوی و خیام قرار گیرد. اما مسلما شاعران بسیاری داشته ایم که بزرگ تر از جامی بوده اند. با هر معیاری که به کار ببریم، صائب بسیار بزرگ تر از جامی است، و در روزگار ما، بهار و، به احتمال، برخی از شاعران معاصر نیز، به هیچ رو، مقامی فروتر از جامی ندارند.

اشتراک گذاری:
نويسنده/نويسندگان

مترجم

نوع جلد

شمیز

قطع

رقعی

نوبت چاپ

9

سال چاپ

1400

تعداد صفحات

167

زبان

موضوع

,

شابک

9789641853206

وزن

200

جنس کاغذ

,

نقد و بررسی‌ها

هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.

اولین کسی باشید که دیدگاهی می نویسد “ادبیات فارسی (از عصر جامی تا روزگار ما)”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

پرسش و پاسخ از مشتریان

هیچ پرسش و پاسخی وجود ندارد ! اولین نفری باشید که درباره این محصول میپرسید!

موقع دریافت جواب مرا با خبر کن !
در حال بارگذاری ...